Van links naar rechts: 2003 — Harm Zaagsma, Wim Nicolet en zijn jongere broer.

In de nazomer van 2003 zaten Maartje en ik ’s middags na het eten nog even na te praten. Opeens zei ik: “Wat zullen we nu hebben?”

Op het Terppaed zagen we twee oudere echtparen lopen, met een foto in de hand. Ze bekeken aandachtig de huizen en leken duidelijk op zoek naar iets. Dat maakte me nieuwsgierig en ik besloot te vragen of ze iets zochten.

Ze vertelden dat de twee mannen tijdens de Hongerwinter hier in de omgeving ergens gelogeerd hadden. Het bleken de gebroeders Nicolet te zijn, die destijds onderdak hadden gevonden bij de familie Roukema.

Natuurlijk nodigden we hen uit om binnen een kop koffie te drinken. Al snel kwamen de herinneringen aan die bijzondere en moeilijke tijd naar boven.

Wim, de oudste van de twee broers, vertelde dat hij zich nog goed herinnerde dat hij destijds over een smal paadje langs een vaart had gelopen. Aan de andere kant van het water stonden toen overal hoge, gele bloemen in bloei. Nadat ze over een hoge brug waren gelopen, kwamen ze uiteindelijk bij de zeedijk.

Het kon bijna niet anders: het paadje dat Wim zich herinnerde, moest het Fiskerspaed zijn geweest. De hoge, gele bloemen waren ongetwijfeld de bloeiende koolzaadvelden.

Een van de dames maakte tijdens hun bezoek nog een foto. Die foto stuurde ze later samen met een bedankbriefje naar ons op.

Het was één van de vele verhalen die ons herinneren aan die angstige, maar tegelijkertijd ook vaak gezellige tijd. De gebroeders Nicolet benadrukten nog eens hoe hartelijk en gastvrij zij destijds door de familie Roukema waren ontvangen.

Een bijzondere ontmoeting, zoveel jaren later, waarin oude herinneringen even weer tot leven kwamen.

Heb je op- of aanmerkingen over dit archief-item? Maak dan gebruik van de onderstaande envelop!

*Vermeld altijd de titel van het archief-item in het onderwerp of het bericht.