In ropstim

Oerstjalpend wie de mannichte,
Dy in fredestichter, wolkom hiet,
It wie wol sa doeltreffend,
Op in wrantelich gebiet.

Mei in greare fredesfgel,
Kaem hy t e himel oan.
Tute, foar de leauwenden,
It sa fel omstriden ln.

It gie yen oan, hy de forlosser,
Fan it militaire kwea.
Dat ryklik kgels sieddet,
En driget mei de dea.

De mannichte, dat wie ien tekken,
Kloften minsken op in fjild.
Mei forheven hannen rp er,
Libje net foar macht en jild.

Sokke tiden streamt sa faken,
In inerlik langstme toch s hert.
Wie dat nou wier in fredestichter.
Yn in wrld, fol leed en smert.

Fierder, fleach de fredesfgel,
Mei in man, in hert sa tear.
It folk, dat die him tgeliede,
Mar wol, mei militaire ear

Tsjommearum, hjerst 1979
J.H.W.