IT IS MAR IN FRAECH . . .

Op in moaije simmerdei
boarre men oan de Kapellewei
samar gatten yn 'e groun.

En snder alles t to lekken
wie men tige wol to sprekken
oer itjinge dat men foun.

It folk hie nearne yn 'e gaten
mar rekke dochs op 't 1st oan 't praeten
Of t wol goed wie hwat men die.

Alle dagen kinn wy heare
Sille wy dit boarjen keare
Mar men komt net t e rie.

Unbidich ark stiet nou to stampen,
De doarpsljue binne bang foar rampen
It ffal en it slyk-
Spuyt men efter de sdyk.

Nei al dat praet oer wl en w
Streamt de smoargens nei s s.
It griist yen oan, 't moat yen bikrpe
Lit doch us neiteam net forspe

Tsjommearum J.H.W.