It boadskip

Doede drf wie al fan jongsf,
Yn 'e grientehannel gien.
In nbikende hie him holpen,
Sels hie hy ek net in bien.

Eartiids opgroeid by syn beppe,
Dr hie ek syn widze stien.
In heit, dy hie hy nea net kinnen,
t Wie allegear hwat nuver gien.

Foar it lnwurk net de sterkste,
Hie hwat mei syn iene hn.
Mei de swiere mudden sjouwe,
Koe syn lichum lang net oan.

Earstoan mei hwat kninen kwnselje,
Dryn wol bitft en gld.
Forkocht dan wr mei lytse oerwinst,
Oan in keapman t de std.

Wie sa alle dagen dwaende,
Mei kdde en karre op 'e dyk.
Seach op it ln de minsken wrotten,
Fielde him sa himelskryk.

It doarpke seach mei niget,
Nei Doede yn syn knappe klean.
Hy hoechde net lyk as de oaren,
Yn e klaei en drek to stean.

Koe ek wakker mei de froulju,
Elk wie him wol tagedien.
In tige earlik, aerdich mantsje,
Sa oprjocht en net gemien.

Je koenen Doede sa fortrouwe,
Levere ek it bste spul.
Salaed yn grouwe kroppen.
En andyvje mei in krul.

Apels ite t it hantsje ,
Parren raenden jy yn e snt .
Drven , prmen, dadels, f igen,
It swiete sop dat roun dr t.

Alle dagen wr de streek op,
Hwant hy gie fan doar nei doar.
Wist binei hast alle nijtsjes,
Men hoechde dr gjin krante foar.

Op in moarn, t wie yn 'e simmer,
Kaem hy by Jeltsje op it st .
En sei, sa yne rin wei,
Hinke wachtet Jo foar th.

Man, ik stean krekt foar de tobbe,
Hwat moat ik mei dy wiete brol.
Nou, dat wie myn earste boadskip,
En t waskjen fyn ' Jo moarn dan wol.

Sa n boadskip die d'r ek oan Hinke,
Krekt mei de keamer oan 'e gong.
Doede sei, 'k gie d'r mar hinne.
t Hoecht net sa sear op stel en sprong.

De middeis, sahwat healwei trijen,
Stean twa froulju by de tille.
Dy Doede mei syn smoute praetsjes,
Hja hienen noch de measte wille.

De grienteman moast hiel hwat heare,
Mar se joegen him net dien.
Mei syn kedde en de karre,
Is hy fleurich fierder gien.-

Tsjommearum, 1980.
J.H.W.