Yn 't fet ...

It wie al wer sa goed bitsjksle,
De redens bliuwe wr yn 't fet.
Fan snie en iis hie men gjin witten,
Winter, - n dat waer him net.

Mannichien siet al to tinken,
Mei feknsje nei it strn.
Winterwille, sa as eartiids,
Koe net mear yn 't Fryske ln.

Nou wy haw ' it witten,
Genoch, tofolle iis en snie.
Honger, lst en ngemakken,
Men wist op it lst gjin rie.

Ut 'e loft, dr kaem in ropstim,
Mei treast en help foar bist' en boer.
Iz'ren fgels, greate skouwers,
Brochten tkomst en it foer. . .

Meiinoar, hast net to leauwen,
De striid, tsjin oermacht en de need.
Eltsenien dy wie sa warber,
Op it paed, de dyk en reed.

Men sjucht sa t net taei en sinne,
F en fgels yn it ln.
Untdien fan alle swierichheden,
De lyster, yn de iere moarn.

Wy kinne dan wr oeral komme,
En fiele s sa rom om 't hert.
Snie en iis mar gauw forjitte,
En de redens yn it fet. . .

Tsjommearum, Sniemoane 1979.
J. H. W.