Jild

Swarte Fdde fan de plle,
Mei faknsje efkes ths.
Op it hiem dr stie syn auto,
Binnenyn it moaiste pls.

Elkenien foel dr it each op,
Seach it fuort, sa fan e dyk.
Yn it doarp gie al it nijtsje,
Fdde is nhurich ryk.

Yn de oarloch frjemde hannel,
Hie de fijn foar de gek.
Neat wie him nmooglik,
Kwansele mei fleis en spek.

It folk dat wist fan swarte Fdde,
Hie him ek diy namme jn.
Kaem it fjr nei oan e skinen
It spul bistoppe yn e grn.

Soarge goed foar beide lden,
Hie har altyd goed bitocht.
Mei in hnfol swarte sinten,
Ek it lde hske kocht.

Doe de fijn op nei hs gie,
Wie it Fryske folk wer frij.
Fdde koe it hjir net fine,
It btenln, dat wie wer nij.

It boerewurk wol machtich,
Mar fielde gau syn sne lea.
Hlde net fan swit en bealchjen,
Handel ja, dat wie syn brea.

Seach ek wakker om him hinne,
Koe it dr wol rdde.
Wie betft en slim en gld,
Hy doarst it oan, dy Fryske Fdde.

Holp saneamd ek folle minsken,
Oan in wenplak mei wat grn.
Barde moai wat rge sinten,
It lok wie him temjitte rn.

Syn namme ek alhiel feroare,
Ferry, stie dr op in boerd.
Je koenen dr omskik terjochte,
Foar in hske, geef en goed.

Syn lden, ek al oer de sawntich,
Wienen grutsk har soan wer ths.
Sieten sa prinshearlik,
Yn de auto mei it pls.

Fdde, al sa kleurich oanklaeid,
In prachtich pak mei grutte hoed.
Do bistin echte gentleman,
Sei syn buorman, lytse Sjoerd.

Sneins, as fste regel,
Yn e lde tsjerkebank.
Hja hienen no in nije dmny,
It oargel noch deselde klank.

De man koe sa fleindich preekje,
Sei elkenien mar dr t op stie.
As elk dr mar nei die.

De minsken moasten har betinke,
Al hienen hja it noch sa fet.
Jild makke alle doarren iepen,
Mar de himelpoarte net.

Tsjommearum, simmer 1981
J.H.W.