Keatse . . .

Us doarpke stie yn vroeger jierren,
Gouris yn it keatsersljocht.
Greate sulvren aerballen,
Waerden dan nei hs ta brocht.

Jan en Otto, mar foaral dy Tsjebbe,
Sloegen fier de ballen yn it roun.
Se wiernen do wol sa fleindich,
It grs stoude t 'e groun.

Kloften minsken om 'e touen,
Op sa 'n greate keatspartij.
Trebunes fol mei earegasten,
En de froulju d 'r hwat bij.

Do kaem er wr in oare rite,
Mei in folle greater bal.
Men koe it lytse baltsje slite,
En dat gie s, wer fiersto ml.

Mar lokkich is it nou wr rdden,
Hwant de -five - kaem ta stn.
Manlju, jonges en sels froulju,
Joegen foar it keatsen oan.

't Is in fleurige fortoaning,
Keatse op in tarre dyk.
En fl as se dan binne,
It is gauris seis gelyk.

Niget oan de lytse jonkjes,
Altyd bin' se yn 'e skrep,
Linich yn 'e hnnen spuije,
Oer it hier in sinneklep.

De bijinoar skrabe priizen,
Dy lige d 'r net om.
Konnifearen t it tntsje,
Mei in roaske en in blom.

Efkes moat it s bikrpe,
As it bistjr de priis trikt.
En in mem har lokkich jonkje,
Nei it eareplakje skikt.

Sa hlde wy it doarp yn eare,
En ek noch yn in goede glns.
Meiinoar is alles mooglik,
Jow de jongerein in kns.

Litte wy dit goed bigripe,
In doarp is wol sa 'n djr bisit.
Dat kin' wy altyd wol fornimme,
As immen nei de frjemdte gjit.

Gjin fiven en gjin seizen,
Allegearre hwat gelyk.
Dan just wurdt it libben draechlik,
En s doarp, - in keninkryk -.

Tsjommearum, simmer l979
J.H.W.