Reiziger, hwerhinne. . . ?

Yn it fier forline,
Kaem de minske op 'e wrld,
Mei twa earmen en twa skonken,
Kgjend foar syn selsbihld.

Se hoegden net safier to rinnen,
It iten groeide tichtebij.
t Wiernen fan de bste fruchten,
Der wie doe noch gjin rizenbrij.

Tige sterk en goed folwoeksen,
Mei in ridlik goed forstn.
Libben hja dr o sa fredich,
Yn dat nou sa hilge ln.

Men bigoun al gau to tinken,
En ien, dy wie sa gld.
Hy makke wol sa kunstich,
It sterke, houten, roune rd.

Doe ek noch mar in fge karre,
En dat gie mar al en oan.
Sa bigoun doe al it reizgjen,
Fan st net st, fan ln nei ln.

It fornuft wie net to stuitsjen,
En bigoun meast yn it lyts.
Net mear nei de faem to rinnen,
Mar op in sterke, geve fyts.

It is hast net to leauwen,
De trein, de auto en de tram.
Sels de greate ndernimmers,
Makken op it lst de Fram.

Nou is it wr in hiel gedokter,
En it is ek noch net foun.
Yn it doarp in skles plakje,
Oeral is it hilge groun.

De fgels om us hinne,
Dy hawwe gjin forlet.
Hja fleane wr se wolle,
En hoege ek gjin reisbiljet.

Waer en wyn, wat kin 't har skele,
De himmel is har nderdak.
Yn in net to mjitten romte,
Ha se allegearre plak.

Oan 'e dyk, yn 't goare nwaer,
Stie in minske, pr allinne.
Yn e fierte komt de lste bus,
Foar de reiziger, - werhinne- ?

J.H.W.

Tsjommearum, Simmer 1979