Hannen

It is al in gewoante,
Us mem dy hat s leard.
Brk jim sne hannen,
Dat is ommers noait ferkeard.

Net te tellen kearen,
Sette wy s hannen yn.
Ek de slimste handikapte,
Sels al is dy df as blyn.

Wy klappe yn 'e hannen,
Ha it grif dan wol nei 't sin.
Rekords dy wurde brutsen,
Wat in minske dan net kin.

Ja, der wurdt ek wol ris knoffele,
En moat de foet of hn yn't gips.
Dan sjogge wy meast net sa fleurich,
It antlit stiet dan frij wat pipsk.

De plysje hie it murken,
Dat Jelle deis yn it ferkear.
Noait syn hannen brkte,
Nee, dat koe sa wier net mear.

Op in dei, it rn nei toalven,
Wie JeIle ek wer op 'e dyk.
De plysjeman moast it wol sizze,
Man, straks binne jo in lyk.

Jelle, tige nferskillich,
Wr bemouije jo jo mei.
'k Gean al tritich jier dit paadsje,
Jier op jier en dei oan dei.

Op in kear in wite auto,
Mei drop it reade krs.
Binnenyn dr lei s Jelle,
In foet en hn, finaal oan grs.

De man fan de persoaneauto,
Die it net ferkeard
Mar Jelle, grutsk op 't lde fytske,
Hie de auto ek net heard.

It hat doe tiden duorre,
Hy gie al wer nei't ln.
Dokter hie it hiel moai makke,
Mar JeIle hie in stive hn.

Tsjummearum 21-1-89
J.H.W.