De slatters . . .

Sfte Sape t 'e Mieden,
Buorke op syn eigen grn.
Wie betft en sa beslipe,
't Lok wie him temjitte rn.

Kaam er moarns fan 't bths hske,
Gyng er meastal neit it ln.
'd Aldste soan sei dan wol gauris,
Us heit hat hjoed it slimste hn.

Yn sljochte kleaan en swarte klompkes,
Rn er lns de grutte feart.
Eage oer de romme fjilden,
Der ntkaam him suver neat.

Keaplju hie hy faak te fiter,
Ferkocht it spul meast op 'e rs.
Koe dan sa fleindich bekje,
Prate mannich yn 'e ss.

Ierappels, tige hege bulten,
Bestoppe nder reid en strie.
Trdzje, rze en beeagje,
Mar nimmen dy't de mjitte hie.

Mei de priis altyd fertnlik,
Wachte meastal oan it lst.
Hie in oar gjin moaie rapen,
Dan fertsjinne hy wer bst.

Winterdeis, in liddich hoartsje,
Hie er slatters yn it wurk.
Grutte, swiere, mnske keardels,
Reade Roel en manke Durk.

Dan tsjin Roel, dy't stie te switten,
Sei er, tsjonge Durk dy docht it mar.
Minsken wat in hompen modder,
En it mantsje is oars mar toar .

Sape kroaske in eintsje fierder,
Sei tsjin Durk, no moast ris heare.
Altyd stikken nderweis,
Roel, dr kinst noch wat fan leare.

Sa kaem Sape oan syn rykdom,
Bste fruchten, in skeintsje lean.
Roel en Durk, die earme slatters,
Moasten yn it wetter stean.

Hege kranen , grutte gravers,
Swaaie no de fielden oer.
De boer en al dy warbre wrotters,
Lizze by de lde toer.

Tsjummearum J.H.W