De melker

(Opheind t it doarpslibben yn omkriten)
Jehannes Hessels, en syn wyfke,
Wennen by de buorkerij.
Hja wie deis faek op e strjitte,
Hy fersoarge sneins altyd de kij.

Se libben dr wol sa geryflik,
Sn en altyd yn it spier.
Beide , alle dagen warber,
Jaaike, altyd gol en blier.

Neiteam wie har net bisoarge,
Se joegen har dr mar by del.
Tegearre koenen ja it fine,
It wie wol san tefreden stel.

Simmerdeis om healwei seizen,
Stie er al yn t romme fjild.
Tochte oan in eigen hske,
Garre sa al moai hwat jild.

Suverje, de rjochte rigels,
Dryn wie er hiel wat mns.
Pandere hast alle dagen,
De moaije griene fjilden lns.

Foar it melken op de sneinen,
Fan de boer in hoekje grn.
Ferline jier wer bste reade,
Se hienen sa oerfloedich jn.

Yn e hjerst meast oan e gripe,
De swiere balen op it fel.
Joech him efter de bedsdoarren,
Jns, wol sa bihaachlik del.

In wnder wie it mei syn Jaaike,
Altyd sa opslach beret.
Moarnsbetiid, it koe net misse,
Fersliepe, nee, dat barde net.

Op in nacht doe dreamde Jaaike,
Fleach fan skrik oerstjoer oerein.
Jehannes, daliks wekker wurde,
Do moast melke, it is snein.

Ferheard die hy de eagen iepen,
Wie ek suver wat ferslein.
Mar it soe dochs wol sa wze,
Jaaike hie it ddlik sein.

Wat klde tee, fuort yn e klompen,
Hastich trdzjend troch de daam.
Op e dyk twa jonge minsken,
It wie Jouke mei de faam.

Hja seinen noch sa tsjin Jehannes,
Jo binne ek betiid is t net.
Ja, dat kin dan wol sa wze,
Mar jimme binne fierste let.

De kij die leine o sa fredich,
Hja hienen ek noch gjin ferlet.
Jehannes mei in tuolle en amer,
Hie fuort in ko yn t spantou set.

t Hie him earst al wat belytse,
t Wiene ek gjin grutte miellen.
Mar it melken dat gie troch,
Hy bliuwde oan it pielen.

Letter, doe t er ths kaem yn e keamer,
Siet syn Jaaike al oan t brea.
Se hat him mar fuort ferhelle,
En skamme har hast dea.

De lde boer hie al sa lake,
Jehannes, hoe is dat dochs einlik gien.
No, de grutte wizer fan wekker,
Hie op tweintich oer de tolve stien.

Tsjummearum J.H.W.
Jaaike hie tocht dat it fjouwer oere wie.