It aeike

Ha jim ek dat bliere jonkje,
Yn de ‚lde ljouwter sjoen.
Mei heit en mem en dí‚lderneisten,
Bea hy it earste aeke oan.

Wy koenen ít wol bigripe,
Dír wienen guon op tsjin.
De ljip syn earste aei Żntnimme,
Dat founen se mar min.

De winter hie al fierstofolle,
Easke, fan it FŻgelguod.
En no, se moat har Skamje,
Wurdt har it earste aei ŻntskŻord.

De heechste man fan ķs provinsje,
Hy hie it aeike yn Ďe h‚n.
En bruts net mei de tradysje,
Dy paste by it Fryske l‚n.

De ljip, dy foun it wol bigrypílik,
Dat men pronke mei syn aei.
It twadde, leit hy fÍst mei wille,
Yn in kŻltsje op Ďe klaei.

Tsjommearum, foarjier 1979 J.H.W.