Oalje

Wy moatte t mar ris oars bisykje,
Sei Riemer tsjin syn ldste soan.
Net in ieltsje mear te fangen,
Dr is sa wier gjin miter oan.

Hja sneupten mei har fiskersboatsje,
De fearten lns by Harns en Surch.
Altyd dwaende op it wetter,
Tige soun en nea net wurch.

Sels in kantich roefke makke,
Dryn wie hy hiel hwat mns.
t Wie wol fpast en benepen,
Mar handich, by de fken lna.

Riemer sei, ik silt dy sizze,
Wy geane nei de Dongerdielen.
Kinne hjir gjin brea fortsjinje,
Dr is fst noch hwat te pielen.
Hja kamen yn ferskate kriten,
It gea, dat wie dr wiid en rom.
Mar op e joun, sa tsjin de skimer,
Gyngen hja nei t doarp wrom.

Moasten sels har iten siede,
Dryn wiene hja wol klear.
Mar opp in joun, sei lde Riemer,
Wy hawwe hast gjin oalje mear.

Nou, dat is wol te ferhelpen,
Wy farre by de buorren lns.
Ope wl dr stiet in bourdsje,
Peteroalje, dus in kns.

De winkelman hie hast fan alles,
Dr wie no wier gjin n te keap.
Koje, th, rys en resinen,
Tabak, sigaren, by de heap.

Klompen en ek wetterboksen,
Learsens, mei in tsjke soal.
It wie de muoite wurdich,
Hy hie sels prefiten moal.

En ek blaue oaljekantsjes,
In koperen dopke op e tt.
Handich, om mar net te griemen,
Geat men sa de oalje t.

Nou, sei Riemer fuort en daliks,
En hy wiisde nei it rt.
Jow s ek san handich kantsje,
Dan geane wy dy kant mar t.

De winkelman moast efkes glimkje,
En hy leunde oer de bank.
Dryn sit gjin peteroalje,
Mar hwat mingels sterke drank.

Ja, ik sil it jo mar sizze,
En ik doch ek mar ynt lyts.
Dat nim ik mei, sa op e sutel,
Yn in bakje op e fyts.
Riemer lstere mei niget,
Och myn goeje, leave man.
Jo as minske fan e tsjerke,
Wit jimdmnyhjir fan.

De keapman sei it hiel forsichtich,
Siz it wier net tsjin in oar.
k Bring ek om e trije wike,
Soks by dmny troch de doar.

De fiskerman tocht sa syn eigen,
Treau syn boatsje oan e gong.
In winkelman yn peteroalje,
Dy dmny yn syn fken fong.

Tsjommearum, winter 1982 J.H.W.