Lean

Paulus poetser, in sterke keardel,
Ek allang op t selde plak.
Ja, it wie in lde bealger,
Sa beslein yn t boerefak.

Hy wist benei hast alle greiden,
En it ln fan elke boer.
Wenne yn in lyts ld hske,
Yn it doarp, fuort by de toer.

Moarnsbetiid al yn e klompen,
Rn hy nei de buorkery.
t Wie in mantsje mei karakter,
Fielde sa foar moaie kij.

Elkenien hie wol wat niget,
Want de man wie nea net siik.
Men sei sa faek dy man hat in poester,
In tsjerkeoargel hast gelyk.

Syn wyfke , net sa botte skrander,
Lyk yn t doarp, it hie der oan.
Kocht ek faak mar frjemde dingen,
Want Paulus dy fertsjinne skoan.

De boer koe hi mek sa fertrouwe,
Gie sels wol op it wylde md.
Elke freed, as fste regel,
Boardskiprinne yn e std.

It wie almeast in lde moade,
Mannichien gie dr oan mank.
It lean, dat waard dan faken helle,
Fan de grutte boerebank.

Sneontejns mar tbetelje,
Op e lde bthsbank.
Efter mannich kouestirten,
Yn in sfear fan stront en stank.

Paulus op in moarn yn t bths,
Mei kroadfol koueskyt.
Sei de boer, sa yn e rin wei,
k Bin myn porteflje kwyt.p> Ik kin jo hjoed net tbetelje,
En jo krije ds gjin lean.
Dat hlde jo dan wol te goede,
En t moat oant nije wike stean.

Dat siet Paulus net sa lekker,
Gie de boer syn gongen lns.
Earst de groppe, doe nei bten,
It dongst, ja, dat wie in kns.

De sneintemoarns, fuort nei it melken,
Gjin rst yn t liif, net efkes kippe.
Dolde yn e farske stront.
It swit dat rn him oer de lippe.

Hy sweefde oer de hiele skerne,
Stie ek suver yn e brn.
Hwersanne moast dat ding dochs wze.
It tsjerkfolk kaam dr ek al oan.

De sneintejns, nder it melken,
Kaam de boer it bths del.
Paulus siet noch drok yn tinzen,
De goeie man waard suver kjel.

Sjoch, hjir binne noch jo sinten,
Ik tink, it komt noch wol fan pas,
k Wist it no wer t e holle,
Se sieten yn myn sljuchte jas.

Tsjommearum, hjerst 1981 J.H.W.