Rtsjetikke

As eartiids yn e lytse doarpkes,
De skimer oer de fjilden foel.
Wienen de opslpen jonges,
By lange net noch op e stoel.

Mei in ploechje kameraden,
Gie men gau ris der op t.
Mei hwat jerntried en in stientsje,
Tikje op in oar syn rt.

Hja sochten meastal krekt dy hskes,
Faek de minsken oan it miel.
Sieten yninoar goed forskle,
Efter hage en strewiel.

Fan to foaren al bisprutsen,
Hwer de grap it bste foel.
Mar it wie wol de bidoeling,
In lilke heit, moast fan de stoel

Hwat wie san man prrasend,
Fleach troch de doar mei lange skonken.
Rp ldroftich troch de joun,
Ik brek jim allegear de bonken.

Sokke fiten hie men earder,
De jonkheit hat it nou wer oars.
De measten sitte alle dagen,
Rstich foar de telefysi-doas.

It tikjen, komt wer yn e moade,
Dat seinen s de nijsbirjuchten.
In greate jonge, t s ln,
Bigoun wer mei dy frjemde kluchten.

Net yn it lyts, lykas foarhinne,
Mar mear yn Europeesk forbn.
Mei kreft, bigoun dy wer te tikjen,
Hy hie hwat t in glske hawn.

Mar och myn leave frede-ling,
Soks giet dochs fiersto fier.
Mei jiskebakken smite,
Dan komt de plysje oer de flier.

Us lnntsje hat in goede namme,
Wz yn it forfolch net kleureblyn.
En smyt net wer mei jiskepantsjes,
De piperdjre glzen yn.

Tsjommearum, hjerst 1979 J.H.W.