Ofskied..

Dr de dyk it ln omklammet,
Och, hwa kin dat ferske net.
t Is faek foar de measte friezen,
O sa nei, oan t eigen hert.

It Fryske ln, fol rom en eare,
Oerein riist t de s,mei striid.
Friezen binne store minsken,
Har eachweid, sa neinich wiid.

Jimmeroan dat ivich wrakseljen,
Bodzje tsjin de wetterfloed.
Earst al wenje op e terpen,
Altyd siet men yn de noed.

Us foargeslacht is oeral priizge,
De diken foar it hege tij.
Drefter moaije griene fjilden,
De greiden fol mei bnte kij.

Har eigen tael bleau ek biwarre,
Stride foar it selsbihld.
Friezen, de oprjochte wrotters,
En bikend oer hiel de wrld.

It fruchtber ln,sa moai yn parten,
Men hie it tige nei it sin.
Sa kamen ek de grietenijen,
Hwer elkenien torjuchte kin.

Mannich skriuwers ha it samle,
De histoarje, brocht ta ien gehiel.
De rike skiednis moast biwarre,
Fan s moaije Barradiel.

Dat moat no opslach foraorje,
De hege heren ha it sein.
Us grietenij moat mar fordwine,
Foar Barradiel it iivich ein

Wy kinne it mar net bigripe,
En it is sa tsin s eigen wil.
Dat dy ieuwen lde namme,
Nou forgoed fordwine sil.

Yn it bigjin al tige mastere,
Oan it seare barra-bil.
N, it hiele lichum moast ferdwine,
Nei de wet fan s heren wil.

De takomst sil it s wer leare,
Wy bin binijd hoe t komme sil.
En kinne it mar min fortarre,
De s bisoarge barra-pil.

Tsjommearum, winter 1980
J.H.W.