Kearsljocht

Mei it koarten fan de dagen
Gean s tinzen faak tebek.
Nei it jier, sa moai en sinnich,
Ek oan iten gjin gebrek.

Ryklik wie ek wer de nrst,
Dy 't d'r libbet op'e wrld.
Altydoan mar egewearje,
Oer in grut en sterk bewld.

Wy fielden us sa heech en machtich,
Tige skoarje tsjin it kwea.
Yn'e fierte en om s hinne,
Fn wer mannichien de dea.

Miljoenen minsken troch de strjitten,
Yn it herte o sa bang.
Lit s dochs yn frede libje,
Hald dy wapens yn betwang.

Neisten sttte stil te skriemen,
Wat hja dit jier ha ferlern.
In Heit, in frou, in alderneiste,
In Mem, dy 't rouwet om har bern.

De fjilden binne keal en neaken,
it eachweid, tige wiid en rom.
De Wyn, dy rzet troch de beammen,
Natr leit yn syn winterslom.

Kearskes sille aanst wer ljochtsje,
Tusken mosk en dinnegrien.
Elkenien hat syn betinken,
En der falt noch fest in trien.

Klokken fan it Krystfeest liede,
Oer in bange, neare wrld.
Us Ferlosser, yn it kribke,
It ferkaal is al sa ld.

Wij langje sa nei rest en frede,
Wat helder ljocht yn dizze tiid.
Net in wrld, folsne minsken,
Snder sykte, snder striid.

Wy moatte fakentiids berste,
Al hoe hurd de tiid ek flocht.
ienris moat de minske bge,
Foare it Alderheechste Rjocht.

J. H. W. Tsjommearum, Krysttiid, 1983