De fiskers. . .

It heucht s noch, as wie it Juster,
Dy boatsjes, efter de sedyk.
Se wiernen fan de hearringfiskers,
Har bistean, net botte ryk.

Mei it gean fan de getijen,
Swalken hja oer 't wide Waed.
Men fiske yn in eigen rigel,
Elkenien hie sa syn paed.

Fkenfol mei sulveren hearrings,
Moedsum yn 'e boaten helle.
Harren lean net bjuster heech,
Waerd mar amper utbitelle.

Binnen, fol meigroue fisken,
Tgjend oer it glisterich strn.
Waerden faek net iens forsutele,
Kamen dan mar oer it ln.

Winterdeis, dan wie it liddich,
Hy joech him del by 't fmsterrt.
Noflik bij de hekjekachel,
Breide hy syn fken t.

Op 'e joun, as feste regel,
Noch in eachweid oer de se.
Stoarje, nei de wylde baren,
By de dyk, it weidzjend f.

Us tinzen gean nock faek en folle,
Nei de fiskers fan sdyk.
Sa soun en sterk, sa dreech en krigel,
Fan it bealchjen suver bryk.

Sjugge wy nou nei de kimen,
Docht it s noch efkes sear.
It Waed, mei al dy moaije, swarte boatsjes.
Ne', dy binne d'r net mear.

Tsjommearum, maijtiid 1983 J.H.W.