Ta oantinken

Jierenlang ha wy dy kinnen,
Sa kreas en fier,mids yn it ln.
Altyd oan,mei al dyn krften
Soargest,foar s boerestn

Hjerst en winter brochten oerlst,
Stikken wetter hast ferslein.
Mar mei de leste fle hjerstwy,
Kaem ek foar dij, it ivich ein

Wy soenen wakker om dy tinke,
Sa neaken, der yn wyn en rein.
Hwant do moast ommers net fordwine
In praetsje- drmei wie ek alles sein.

k Sil dy misse,lde moune,
As ik op nei Frjentsjer gean.
Sa yn it fjild, tusken de tourkes,
Sjoch ik dyn byld dan net mear stean.

In leste groet, oan dy ld moune,
Yn tinzes- tusken nt en kij
Hwat earst foar s sa hiel gewoan wie,
Is no forgetten en foarbij-

Tsummearum Jan H. Westra.