OAN 'E SEDYK

Smk nderdyk leit de lytse stjelp.
Dr wenje heit en mem en fjouwer famkes.
Heit hat nei Harns west.
Mei in karre fol griente en fruchten.
Alles is skjin tforkocht.
Nou giet it wer op hs ta, nei Koehoal.
Maityds fiskje oan de kust op it waed, hwat ln brke, en yn de tiid dat der rom griente, appels, parren, beijen binne, dat spul tsutelje yn 'e omkriten, mar binammen yn de std Harns.
Njonken him sit in lyts famke.
Kees de kdde, draeft op in sjutteldrafke foar it platte weintsje.
,,Wurdst ek kld?" freget heit.
,,N hear, sille wy nochris sjonge?"
En dan klinkt in swier mnljusld en in lyts ldtsje, togearre yn de fallende joun:

,,Dr 't de dyk it ln omklammet,
lyk in memme-earm har bern
Dr 't de wylde s jamk flammet,
op in hap t Friso's hern
Dr 't de stiennen man syn eagen,
stoarje lit oer fjild en strn
Dr 't men eanget fan gjin weagen,
dr is 't leave Heiteln".

It weintsje rydt op nei hs ta.
De kdde rkt de stl: lt sjongen klinkt yn de skimerjoun en it weintsle rattelt op de skildyk.
Alles meiinoar heart it jin sa aerdich yn 'e earen as men sels op 'e wein sit.
Al wit hoe faek hat ien fan de greatste famkes mei heit nei Harns ta west.
Earst giet it nei de greate, hege huzen.
De deftige dames komme sels wolris by de karre om de moaiste griente t to sykjen.
Heit hat meastal in fleurich sin en de minsken keapje graech fan him.
As sa'n mefrou dan sa 'n lyts ljocht famke sitten sjocht (by moai waer foarop, by reinich waer nder it oaljekleed) dan praet se freonlik tsjin it lytse ding.
En giet wolris yn 'e hs om hwat lekkers of in stikje boartersguod.
ln inkelde kear giet de hiele hshlding nei de std.
Forline simmer noch, doe 't yn Harns in greate boat lei alhiel t lngeln wei.
De sdykster manlju trdden de lingte f lns de sedyk en doe 't se klear wiene mei trdzjen! - Och leave minsken hwat in ein boat!
Elk dy't koe, woe dat sjen!Grtfol wie de std mei nijsgjirrige minsken!
,,Soe mem al stean to sjen?" ,,Grif wol".
As it tige stil is btendoar, kin men fan fierren al it ratteljende weintsje, de dravende kdde en it sjongen hearre.
Om mem sjonge se, mar ek omdat it sa fortroud klinkt.
Hwant altyd, as hja mei heit ride, wurdt der songen.
Mem hat har ferskes leard.
As heit sjongt, kin men de wurden net forstean.
Hy bromt yn syn snor en burd en hat meastentiids syn piip oan.
Syn slophier! lt is in tsiettel mei in slop ,,mondstik".
Op de pyptsjettel komt in brn printsje, as heit lang gench rookt hat.
,,Der moat in waerme hoannekeutel yn", seit heit.
,,Dan giet it folle hurder".
Mar dat is gekheit fansels.
Jouns foar bedtiid giet de piip op 'e skoarstienmantel.
,,Heit, sille wy ris op 'e dyk sjen?" Togearre klatterje se by de sdyk op.
Kees fret, gau, gau, in bekfol gers oan 'e kant.
Alhiel tsjuster is it noch net, mar dochs blinke yn 'e fierte al de ljochtsjes fan de eilannen: Flyln, Skylge, lt Ameln.
Elke toer jowt syn eigen ljocht inkelde fgel wjukkelt oer it iensume Waed.
lt wetter leit hast nbiweechlik to blinken.
Rigels peallen lizze as swarte streken de s yn.
,,Kom leave, wy moatte nei mem ta".
,,Noch even sjonge, dan binne wy ths".
De pipe komt wrychtjes yn 'e bse.
Sil wol leech wze! Kees draeft mar.
Noch inkelde hzen, noch in bocht yn 'e dyk: ja hear, ths binne se op Koehoal! Mem is bliid!